Szczegóły - PFRON

Zwróć się dzia­two ku tej do­bie,
W nie­mow­lę­ce two­je lat­ka,
Gdy jak Anioł Stróż przy to­bie,
Po­chy­lo­na sta­ła mat­ka;
Jak już wte­dy, wzrok dzie­cię­cia,
Jej je­dy­nie szu­kał sa­mej,
Jak gar­nę­łaś się w ob­ję­cia,
Uko­cha­nej two­jej mamy.

Czy pa­mię­tasz dzia­two dro­ga,
Kto to pierw­szy z oto­cze­nia,
Zwra­cał two­ją myśl do Boga?
Rącz­ki skła­dał do mo­dle­nia?
Kto w ser­dusz­ka two­je małe,
Siał naj­pierw­sze cnót za­dat­ki?
Kto ci gło­sił Bożą chwa­łę?
Jak nie usta two­jej mat­ki.

Czy wiesz dzia­two, czy­je ser­ce,
Bóg na mi­strza ci prze­zna­czył?
Kto li­ter­kę po li­ter­ce,
Na ksią­żecz­ce ci tłu­ma­czył?
Kto cię uczył, jak nie mama,
Wła­dać pió­rem lub igieł­ką?
Wszę­dzie ona, ona sama,
Pierw­sze nio­sła ci świa­teł­ko.

O! gdzie tyl­ko się zwró­ci­cie,
My­ślą, wzro­kiem, dro­gie dziat­ki!
Za­wsze, za­wsze tam uj­rzy­cie
Uko­cha­nej po­stać mat­ki.
Jej wzrok o was wciąż pa­mię­ta;
Jej myśl o was wiecz­nie ra­dzi;
Jej to dłoń was pie­ści świę­ta,
I przez ży­cie wciąż pro­wa­dzi.

O! po sto­kroć wie­ku bło­gi,
Póki każ­dym two­im kro­kiem,
Dłoń kie­ru­je mat­ki dro­giej,
Póki ro­śniesz pod jej okiem!
Bóg w jej ręce, lube dziat­ki,
Całe wa­sze szczę­ście zło­żył,
I on dla was w ser­cu mat­ki,
Tu na zie­mi, raj otwo­rzył!


Autorem wiersza jest Władysław Bełza