Szczegóły - PFRON

Szkolenie odbyło się z inicjatywy Uniwersytetu Ekonomicznego w Poznaniu i Fundacji Pomocy Osobom Niesłyszącym „TON” w ramach projektu współfinansowanego ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych będących w dyspozycji Samorządu Województwa Wielkopolskiego.
    
„Wiedza o osobach niesłyszących nie jest popularna” – zwróciła uwagę Eunika Lech z Fundacji „TON”. Wzrasta liczba opracowań na temat osób niedosłyszących i niesłyszących, ale wciąż nie są one dostatecznie upowszechniane. Większość pracowników urzędów czy banków uważa, że osoby niesłyszące piszą i czytają biegle w języku polskim. Tymczasem umysł osoby głuchej bazuje na obrazie. Rozumie to, co zobaczy. Pytanie: „Czy spotkałeś się już z tą sytuacją?” dla osoby niesłyszącej będzie niezrozumiałe. Jak możliwe jest spotkanie sytuacji?

Brak wiedzy na temat potrzeb osób z dysfunkcjami słuchu przekłada się na ich utrudnione funkcjonowanie w świecie słyszących. Załatwienie sprawy w urzędzie czy banku staje się problematyczne, kiedy pracownik mówi pochylony nad kartką lub przez zęby, ma wąskie usta, brodę albo wąsy. Mitem jest, że głusi czytają z ust. Uniemożliwiają to wyżej wymienione czynniki.

Osoby niesłyszące pod względem niepełnosprawności można podzielić na trzy podstawowe grupy: osoby, które nie słyszą z powodu uwarunkowań genetycznych, osoby, które w późnym dzieciństwie (powyżej 5-7 roku życia) lub na skutek choroby utraciły słuch oraz osoby, które utraciły słuch w wieku dorosłym bądź nigdy nie podjęły próby nauki języka migowego. Są też osoby z niedosłuchem, który nie przeszkadza im zbytnio w codziennym funkcjonowaniu.

Żeby osoby z niepełnosprawnością słuchu mogły uzyskać wyższe wykształcenie, niezbędne jest wdrożenie odpowiednich dostosowań na uczelniach jak: pętla indukcyjna, czyli urządzenie wmontowane w podłogę służące do przekazywania przy pomocy aparatu słuchowego głosu mówcy, usługa asystenta osoby niepełnosprawnej, dostosowanie podręczników akademickich czy wsparcie tłumacza języka migowego. O takich właśnie udogodnieniach na poznańskim Uniwersytecie Ekonomicznym mówiła Katarzyna Lis, Pełnomocnik Rektora UEP do spraw studentów z niepełnosprawnościami.

Nieocenioną rolę we wspieraniu procesu rehabilitacji i edukacji osób niedosłyszących i niesłyszących pełnią instytucje publiczne jak Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Fundusz, jak zaznaczyła Anna Skupień, dyrektor Oddziału Wielkopolskiego PFRON, wspiera zadania z zakresu rehabilitacji zawodowej i społecznej, m.in. poprzez realizację zadań zlecanych wynikających z artykułu 36 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, dofinansowuje szkolenia z języka migowego, koszty szkoleń tłumaczy-przewodników osób głuchoniewidomych oraz tłumaczy języka migowego.

Kontakt z osobą niedosłyszącą i słabosłyszącą wymaga przede wszystkim empatii, otwartości i zrozumienia. Uśmiech ma kluczowe znaczenie, gdyż dzięki niemu osoba głucha odbierze nas pozytywnie – jako miłych i życzliwych. Ponura mimika twarzy wykształci zaś w niej przekonanie, że jesteśmy niesympatyczni. Osoby niesłyszące zwracają baczną uwagę na wyraz twarzy, ruchy i postawę ciała, dzięki czemu szybciej odczytują emocje.

Tekst: Karolina Kasprzak („Filantrop Naszych Czasów”).